Kim Jong Il

Een paar dagen geleden heeft de communistische leider van  Noord-Korea Kim Jong Il overleden. Iedereen praten erover, de kranten schrijven allerlei artikels over de dood van Kim Jong Il en zijn zoon die de opvolger van zijn vader zal zijn. Aan de andere kant staan machtige staten zoals de VS die alleen over ondemocratische wegen en kernwapenprogramma van Noord-Korea praten. Ik zag op de tv dat mensen in Noord-Korea door de dood van hun leider echt werden getroffen en ze waren aan het huilen. Dat doet me aan Tito denken. Hetzelfde was hier. Tito overleed en allemaal stonden op de straten te huilen. En wat gebeurte daarna? Ze hebben elkaar vermoord. Ik ben er verheugd om dat ik in geen communistische staat woon.

New York City

Deze blog is door een mooie film geïnspireerd.

Sinds ik me van de wereld bewust ben, heb ik een droom. Het is geen droom, het is meer een wens. Een wens om New York te bezoeken en zien. Vergis je niet, ik wil de hele wereld bezoeken, maar New York heeft iets bijzonders. De stad is zeer groot en daar ben je een kleine druppel in een oceaan maar uiteindelijk  maak je een deel van die oceaan uit. Daar kunnen sommige dingen nooit gebeuren zoals dat je iemand op straat ontmoet die je niet wil zien. De kans is zeer klein. Ik wil Central Park, Vrijheidsbeeld, Chinatown, Wall Street, Brooklyn, New Jersey, Queens zien. Ik wil langs de lange boulevards met hun gele taxi’s wandelen. Er zit altijd een beeld in mijn hoofd. Mooi weer, zomer, ik loop langzaam door Manhattan en ik luister dit liedje op mijn mp3speler...

Bucket list

Soms wanneer ik door het raam kijk, denk ik over mijn bucket list. Ik heb het niet opgeschreven maar het bestaat wel. Het bestaat al in mijn hoofd. Voor mensen die niet weten wat een bucket list is dat zijn de dingen die je wil/zal doen voor je dood gaat. Er bestaat ook een film met Morgan Freeman en Jack Nicholson die je moet zien. Wat mijn bucket list betreft, is het nu in afwachting want op de eerste plaats van mijn bucket list staat – afstuderen aan faculteit. :) Er zijn veel dingen die ik wil doen en veel plaatsen die ik wil bezoeken maar voor sommige dingen ben ik er niet zeker van dat ze zullen gebeuren. Maar wie weet, het leven kan onverwacht zijn.

Hladno pivo

Hladno pivo is een punk-rock band die uit Kroatië komt. Ze zijn één van de beroemdste bands op grondgebied van vormalige Joegoslavië. Ik hoorde hen voor de eerste keer toen ze op ŠLF (Šabački letnji festival) speelden die elk jaar in mijn geboorte stad wordt georganiseerd en toen was ik echt geestdriftig want ik vond hen echt interessant. Hun muziek is zeer snel en hard en hun teksten gaan over allerlei thema’s van maatschappelijke kritiek tot liefde. Hun populairste album is zeker Knjiga žalbe maar dit jaar hebben ze een nieuwe album Svijet glamura opgenomen die ze op 2de en 3de december in Belgrado zullen voorstellen. Ik heb een liedje uit hun nieuwe album voor jullie verkozen. Het liedje heet Premali grad en het is echt mooi. 

Funfact: de zanger van deze band Mile Kekin is (een soort van) ons collega want hij heeft het Duits en het Engels afgestudeerd. 

Originaliteit

In de hedendaagse muziek zijn we er getuigen van dat in de muziek gebrek aan originaliteit bestaat. Alle nieuwe liedjes lijken op elkaar en er bestaat bijna geen verschill. Er onstaat niets nieuws. Maar in de zee van onsmakkelijk liedjes zijn er kunstenaars die de juiste toon wel aanslaan. Kunstenaars zoals Erik Mongrain. Hij is een gitaarspeler maar een heel ongewone gitaarspeler. Hij speelt met zijn vingers maar ook met zijn palmen en voeten. Hij gebruikt een techniek die lap-tap heet waarin een speler zijn gitaar op zijn schoot neerlegt en hij tapt de snaren op de fret wat jullie straks zullen zien. Het is echt moelijk op deze manier te spelen daarom heb ik alleen eerbied voor deze man.

 

Go beyond the cover

Een paar dagen geleden heeft een vriend mij een reclame getoond. Het is niet belangrijk waarover deze reclame gaat (jullie zullen de reclame zien. ik zal niet een spoiler zijn.), maar wanneer ik deze reclame zag, vroeg ik me af of de wereld is wat we door onze ogen kunnen zien of iets anders?  Ook is de man uit deze reclame heel beroemd wat jullie ook aan het einde van de reclame zullen snappen. Om te concluderen, zal ik een spreekwoord gebruiken. Men moet een boek niet beoordelen aan de kaft. Waarom? Dat zullen jullie zien.

Get 6 coffins ready...

„There are two types of people in this world my friend. Those with loaded guns and those who dig. You dig.“

In al mijn blogs heb ik nooit geschreven over films en muziek die ik hou. Vanaf deze blog zal ik dit een beetje veranderen. Ik ben een verstokte filmliefhebber. Ik hou van goede films (onder goede films bedoel ik echte films en niet - Jean-Claude Van Damme kwam en hij heeft iedereen vermoord. Westernfilms zijn één van mijn favoriete filmgenres en niet elke westernfilms maar spaghettiwesterns. De combinatie van twee genieën Sergio Leone en Ennio Morricone is onbeschrijfelijk. De muziek van Ennio Morricone geeft een specifieke belevenis aan deze films. Mijn twee favorietes zijn The Good, the Bad and the Ugly en A Fistful of Dollars. Op IMDB’s top 250 films bevindt The Good, the Bad and the Ugly zich op vierde plaats. Dat is volgens mij een goede reden om deze film te kijken. Ook beveel ik graag deze film aan.